Θνησιμότητα gouldians


Θνησιμότητα gouldians

heap-of-gouldian-finch-babies

A. Θνησιμότητα gouldian

  1. Έμβρυα νεκρά πριν την εκκόλαψη (στο αυγό)

Μικρός αριθμός θανάτων σε έμβρυα που βρίσκονται ακόμη μέσα στα αυγά είναι πιθανόν αναπόφευκτος, αλλά αν παρουσιαστεί εκτεταμένη θνησιμότητα τέτοιου είδους θα πρέπει να εξεταστεί προσεκτικά. Πιθανολογείται ότιυπάρχουν τρεις κύριες αιτίες:

  • Έλλειψη ή υπερδοσολογία συγκεκριμένων στοιχείων διατροφής, όπως οι βιταμίνες ή τα μεταλλικά άλατα.
  • Βακτηριδιακή μόλυνση, όπως σαλμονέλα, που πιθανώς να ενυπάρχει στο σμήνος (γονείς) ή μόλυνση από βακτήρια που μεταφέρθηκαν από τα χέρια μας, με το πιάσιμο των αυγών.
  • Το συγκεκριμένη ζευγάρι έχει φτωχή γονιμότητα.
  • Η ατμόσφαιρα στο χώρο είναι είτε πολύ υγρή, είτε πολύ ξηρή. Τα έμβρυα πνίγονται κυριολεκτικά μέσα στο αυγό εάν αυτό απορροφήσει υπερβολική ποσότητα υγρασίας, ή στεγνώνουν εάν αυτό αποβάλει μεγάλες ποσότητες υγρασίας στην ατμόσφαιρα. Η σχετική υγρασία του χώρου πρέπει να είναι μεταξύ 35% και 50%.

Για να λυθεί το πρόβλημα εξασφαλίζουμε ικανοποιητική ποσότητα τροφής.

  • Αν ζει κανείς σε περιοχές όπου δεν υπάρχουν περισσότερο εξεζητημένες πηγές διατροφής, αυξάνονται οι ποσότητες και η ποικιλία ημιώριμων σπόρων (green seed) και πρασινάδας.
  • Θα ήταν επίσης φρόνιμo, για λόγους πρόληψης, να γίνει μία εξέταση κοπράνων στον πλησιέστερο κτηνίατρο για βακτήρια και παράσιτα.
  • Αν και οι δύο παραπάνω λύσεις αποτύχουν εισάγεται νέο αίμα στην εκτροφή (strain).
  1. Αέρας μέσα στον προ-στόμαχο των νεοσσών

Είναι απόλυτα φυσιολογικό και δεν αποτελεί αιτία για ανησυχία (Stewart & Fidler, 2005).

  1. Θολό και ρυτιδωμένο δέρμα νεοσσών

Αν παρατηρηθεί σημαίνει ότι υπάρχουν συμπτώματα αφυδάτωσης, είτε εξ αιτίας ανεπαρκούς ταΐσματος από τους γονείς, είτε εξ αιτίας κάποιας ασθένειας.

Η πιθανότητα οι γονείς να παραμελούν τα μικρά τους πρέπει να επιβεβαιωθεί ελέγχοντας αν, αργά το απόγευμα (πριν τον νυχτερινό ύπνο), τα στομάχια των νεοσσών είναι γεμάτα με φαί. Αν δεν είναι γεμάτα, θα πρέπει να εξεταστεί η φυσική κατάσταση των γονιών, οι οποίοι μπορεί να υποφέρουν από εσωτερικά προβλήματα, που μπορούν να διακριβωθούν.

Υπάρχει επίσης πιθανότητα να εκδηλωθούν παρόμοια συμπτώματα, όταν οι γονείς ταΐζουν σπόρους (ξηρούς) στους νεοσσούς, πριν ακόμη εκείνοι είναι ικανοί να τους χωνέψουν σωστά. Στην περίπτωση αυτή, οι κουτσουλιές τους παίρνουν μπεζ-αλευρί χρώμα. Η λύση είναι να αφαιρέσουμε τους ξηρούς σπόρους από το κλουβί και να ταΐζουμε μαλακές τροφές, φύτρες και green seeds, μέχρι σχεδόν οι νεοσσοί να φτερώσουν.

  1. Διάρροια νεοσσών που βρίσκονται ακόμη στη φωλιά

Οι κουτσουλιές των νεοσσών γίνονται υδαρείς (νερουλές) και πιθανόν άσπρες ή πράσινες και όλη η φωλιά μουσκεύει και βρωμίζει. Τα φτερά των νεοσσών και των γονιών βρωμίζουν. Είναι απαραίτητο να αλλαχτεί η φωλιά απομακρύνοντας τα βρώμικα υλικά και αντικαθιστώντας τα με καθαρό χόρτο ή ίνες. Ακολουθεί χρήση αντιβιοτικών.

 

  1. Θνησιμότητα νεοσσών, πριν την εγκατάλειψη της φωλιάς

Υπάρχουν πολλές αιτίες για θνησιμότητα νεοσσών. Δυσφορία των γονιών με το φωτισμό, θορύβους ή παράσιτα και διακοπή ή αλλαγή της τροφής είναι οι δύο πιο κοινές αιτίες. Οι νεοσσοί πρέπει να ελέγχονται αν είναι ταϊσμένοι, αν υπάρχει αλλαγή στο χρώμα του δέρματός τους και αν οι κουτσουλιές τους είναι φυσιολογικές. Θνησιμότητες που προέρχονται από μολυσματικές ασθένειες, μπορεί να έχουν ως πιθανή αιτία, χαλασμένο φαγητό ή βρώμικο νερό από διάφορα βακτήρια ή παθογενείς μύκητες. Είναι απαραίτητη η επανεξέταση των συνθηκών υγιεινής κατά παρασκευή κάθε μαλακής τροφής και της αλλαγής νερού. Αξίζει τον κόπο να επανεξεταστεί ποια απ’ όλες είναι η αιτία που ευθύνεται.

Το μικροσκοπικό πρωτόζωο Trichomonas είναι μερικές φορές η αιτία θανάτου νεοσσών. Εμφανίζεται στο στόμα και δημιουργεί ένα άσπρο κάλυμμα, σαν βαμβάκι ή σαν κρέμα, που μπορεί να φανεί όταν ο νεοσσός ανοίγει το στόμα και ζητάει τροφή. Τα πρώτα συμπτώματα εμφανίζονται συνήθως όταν οι νεοσσοί είναι πέντε ημερών ή λίγο μεγαλύτεροι. Συνήθως είναι αδύνατοι και ο προ-στόμαχός τους είναι άδειος. Είναι προτιμότερο να γίνεται ευθανασία στους νεοσσούς καθώς είναι αδύνατο να επιβιώσουν και αποτελούν ένα ορατό κίνδυνο μετάδοσης της ασθένειας. Φυσικά ακολουθεί θεραπεία για τους γονείς και είναι φρόνιμο να γίνει θεραπεία σε όλα τα πουλιά που βρίσκονται στον ίδιο χώρο.

Υπάρχουν ασφαλώς και πολλές άλλες ασθένειες που μπορεί να εμφανισθούν από καιρού εις καιρόν. Αυτές αντιμετωπίζονται κάθε φορά με τη βοήθεια των κτηνιάτρων.

  1. Θνησιμότητα νεοσσών μετά την εγκατάλειψη της φωλιάς

Θάνατοι νεοσσών μπορεί να προκύψουν και αμέσως μετά την εγκατάλειψη της φωλιάς, ακόμη και αν οι γονείς συνεχίζουν να τους ταΐζουν. Οι νεοσσοί δεν μπορούν να πάρουν βάρος. Στην περίπτωση που πεθάνουν στη φωλιά πριν την εγκαταλείψουν, οι αλλαγές στην υγεία τους δεν είναι εύκολο να παρατηρηθούν. Όμως αν επιβιώνουν για περισσότερο χρόνο και προλάβουν να βγουν από τη φωλιά, μπορεί ίσως να εντοπιστεί το πρόβλημα.

Οι νεοσσοί αυτοί είναι συνήθως αδύνατοι, μικρόσωμοι, και το βάρος τους είναι κάτω από το κανονικό. Είναι μαζεμένοι και ήσυχοι εκτός από τις στιγμές που παρακαλάνε για τροφή. Εάν πιάσουμε έναν τέτοιο νεοσσό στο χέρι μας, μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι το στέρνο του προεξέχει προς τα έξω αρκετά σε σχήμα V και είναι εύκολο να το αισθανθούμε. Συνήθως στις περιπτώσεις αυτές τα αίτια μπορεί να αναζητηθούν πίσω στο γονέα.

Τέτοιες καταστάσεις μπορεί να εμφανιστούν και σε ενήλικα πουλιά. Στην Ελλάδα το φαινόμενο ονομάζεται κοινά “καρίνα” ή “καρίνωση” ενώ στην Αμερική (στα ενήλικα πουλιά) “Going light”. Το φαινόμενο δεν παρατηρείται τόσο συχνά στα ενήλικα άτομα όσο στους νεοσσούς, επειδή οι νεοσσοί δεν έχουν ισχυροποιήσει ακόμη το ανοσοποιητικό τους σύστημα, ούτε έχουν αναπτύξει αντισώματα για να αντιμετωπίσουν τα κάθε είδους παράσιτα. Έτσι τα ενήλικα άτομα έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να ανακάμψουν.

Υπάρχουν διάφορες αιτίες που ευθύνονται για τέτοιες καταστάσεις και είναι ίδιες και για τους νεοσσούς και για τους γονείς τους.

6.1 Βακτηρίδια: Είναι η νούμερο ένα αιτία στον κατάλογο καθώς είναι η πλέον κοινή. Υπάρχουν διάφοροι τύποι βακτηριδίων που μπορεί να προκαλέσουν τα συμπτώματα και ευτυχώς η θεραπεία είναι αρκετά απλή. Ένα αντιβιοτικό ευρέως φάσματος που θεραπεύει παρόμοιες ασθένειες (Chlamydiosis, ornithosis Chlamydiapsittaci), μπορεί να χορηγηθεί στα ενήλικα πουλιά, τα οποία με τη σειρά τους, με το τάισμα, το χορηγούν στους νεοσσούς. Στις περιπτώσεις παρόμοιας ασθένειας, συνήθως οι γονείς έχουν ήδη τα βακτηρίδια στο σώμα τους αλλά επειδή το ανοσοποιητικό τους σύστημα είναι ανεπτυγμένο, είναι σε θέση να αποτρέψουν την ασθένεια. Τα βακτηρίδια κατόπιν περνούν από τους γονείς στους νεοσσούς, κατά τη διαδικασία του ταΐσματος, οι οποίοι όμως μη έχοντας ικανοποιητικά ανεπτυγμένο ανοσοποιητικό σύστημα, υποκύπτουν στην ασθένεια. Πάντα, μετά τη χορήγηση αντιβιοτικών χορηγούνται προβιοτικά, με σκοπό την επανεγκατάσταση των ωφέλιμων βακτηριδίων στο πεπτικό σύστημα.

6.2 Μεγαβακτήρια: Είναι μικροσκοπικοί οργανισμοί σαράντα φορές μεγαλύτεροι από άλλους μικροοργανισμούς, όπως μύκητες, βακτήρια κ.λπ. Πολλές φορές θεωρήθηκε ότι ανήκουν στα βακτηρίδια, τους μύκητες και τους γαλακτοβάκιλους, αλλά τώρα είναι γνωστοί ως yeast. Δεν είναι βακτηρίδια και δεν καταστρέφονται με τη χρήση αντιβιοτικών. Ο κτηνίατρος μπορεί να ορίσει το σωστό φάρμακο. Προληπτικά δίνονται κάποια διαλύματα όπως και μία σταγόνα ξύδι στο νερό (ποτίστρα), που δεν επιτρέπουν την ανάπτυξή τους.

6.3 Πρωτόζωα: είναι η δεύτερη πιο κοινή αιτία. Όπως τα βακτηρίδια, μεταδίδονται στους νεοσσούς από τους γονείς τους. Δύο φάρμακα είναι το Ronivets ή Ronex, στο πόσιμο νερό των γονέων. Αυτοί στη συνέχεια δίνουν το φάρμακο στους νεοσσούς τους. Επίσης όπως με τα βακτηρίδια έτσι και με τα πρωτόζωα, είναι πολύ πιθανόν οι γονείς να μην παρουσιάζουν κανένα σύμπτωμα της μόλυνσης.

6.4 Κοκκίδια: Είναι και αυτά πρωτόζωα αλλά είναι πολύ δυσκολότερη η θεραπεία από ότι στους άλλους τύπους. Απαιτείται ένα κοκκιδιοκτόνο φάρμακο, για να θεραπευτεί ειδικά η ασθένεια αυτή.

6.5 Παράσιτα: Συνήθως μπορεί να επισημανθούν, αλλά όχι πάντα. Εάν τα παράσιτα είναι εσωτερικά σκουλήκιαμπορείτε να δείτε τα σημάδια τους στις κουτσουλιές των πουλιών ή στα στόματα των νεοσσών. Θεραπεύονται με το ανάλογο γι’ αυτές τις περιπτώσεις φάρμακο. Εντούτοις, πιο κοινό παράσιτο από τα σκουλήκια είναι οι ψείρες και τα ακάρεα που τρέφονται με το αίμα των πουλιών. Αυτά τα μικρά παράσιτα εμφανίζονται πιο συχνά στα υπαίθρια κλουβιά. Εισέρχονται και δρουν κυρίως τη νύχτα και προκαλούν μεγάλη ζημιά. Είναι δύσκολο να τα αντιληφθεί κανείς εκτός και αν κάνουν ολόκληρες αποικίες μέσα στη φωλιά. Η ζεστή, υγρή και γεμάτη τροφή φωλιά είναι το ιδανικό μέρος για αυτά τα ζωύφια. Στη φωλιά μπορεί κανείς να δει τα παράσιτα και στους νεοσσούς και στους γονείς. Ψεκάζουμε τα πουλιά και τα κλουβιά και φωλιές με παρασιτοκτόνο.

6.6 Γενετική: Αυτή είναι η πιο κοινή και λιγότερο μυστηριώδης αιτία, από τις άλλες τρεις που αναφέραμε. Η αιμομιξία μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο εδώ και όλοι ξέρουμε πόσο πρέπει να την αποφεύγουμε. Αυτός ακριβώς είναι ο σημαντικότερος λόγος που πρέπει να την αποφεύγουμε. Μερικές φορές η αιμομιξία δεν γίνεται από λάθος, εντούτοις μπορεί να γίνει ένας κακός συνδυασμός γονιδίων. Όταν η γενετική είναι η αιτία θανάτου, δεν υπάρχει τίποτα που μπορείτε να κάνει κανείς, για τους νεοσσούς. Ή θα προσαρμοστούν ή θα πεθάνουν. Ο θάνατος είναι το συνηθέστερο αποτέλεσμα. Αρκετά συχνά οι νεοσσοί δεν έχουν επαρκώς αναπτυγμένα όλα τα όργανα και δεν έχουν τη δυνατότητα να χωνέψουν. Άλλες φορές δεν μπορούν να αποβάλουν τις τοξίνες από το σώμα τους. Όταν η γενετική είναι η αιτία, ολόκληρη η γέννα συνήθως πεθαίνει. Εάν μερικά πουλιά επιζήσουν παραμένουν ασθενικά και μικρά σε μέγεθος. Το μόνο πράγμα που μπορεί να γίνει είναι ένα νέο ζευγάρωμα με άλλους συντρόφους.

Β. Κρίσιμοι περίοδοι στην υγεία των Gouldian

Αυξημένα περιστατικά ασθενειών σε συγκεκριμένες περιόδους μπορεί να εξηγηθούν από τη διαταραχή του φυσικού κύκλου των Gouldian και από την ύπαρξη υπερβολικού στρες. Προβλήματα είναι δυνατό να εμφανιστούν κατά τη διάρκεια κρίσιμων σταδίων των νεοσσών και των ενήλικων πουλιών. Που παραμένουν περισσότερο ευπαθή σε προβλήματα υγείας στα ακόλουθα στάδια.

1 Νεοσσοί

Σε ηλικία τριών ( 3) ημερών, μετά την εκκόλαψη.

Η εκκόλαψη απαιτεί σημαντική προσπάθεια.

Σε ηλικία δύο (2) εβδομάδων

Οι γονείς σταματούν να κλωσούν όταν τα μικρά γίνου 12 ημερών. Οι νεοσσοί δεν είναι ικανοί να παράγουν τόση θερμότητα που να επιβιώσουν από το κρύο από μόνοι τους. Κουλουριάζονται μεταξύ τους για να ελαττώσουν την επιφάνεια που εκτίθεται στον αέρα και να κρατήσουν ο ένας τον άλλο ζεστό. Ωστόσο είναι αδύνατο να διατηρήσουν το σώμα τους όταν η θερμοκρασία του περιβάλλοντος κατέβει πολύ χαμηλά.

Σε ηλικία 3-4 εβδομάδων

Τα Gouldian φτερώνουν μεταξύ σε ηλικία μεταξύ 24-26 ημερών. Την περίοδο εκείνη εγκαταλείπουν την ζεστή και ασφαλή φωλιά τους. Αυτό δημιουργεί μία σημαντική ψυχολογική διαταραχή στα πιο αδύναμα νεαρά.

Σε ηλικία 6-12 εβδομάδων

Στην ηλικία των 6 εβδομάδων τα φωσφορίζοντα σημάδια που βρίσκονται στη βάση των του ράμφους των νεοσσών εξαφανίζονται και οι νεοσσοί γίνονται πλέον αυτάρκεις και ανεξάρτητοι. Οι γονείς τους επίσης ετοιμάζονται για μια νέα αναπαραγωγική διαδικασία. Ο συνδυασμός της ανεξαρτησίας, της επιθετικότητας των γονέων και η έναρξη της αλλαγής του νεανικού πτερώματος, εκθέτει τα αδύναμα πουλιά σε ασθένειες. Αυτή είναι μία ηλικία που αντίξοες καιρικές συνθήκες έχουν σοβαρή επίδραση στη υγεία των πουλιών, καθώς απαιτούνται μεγάλες ποσότητες ενέργειας για την αλλαγή του πτερώματος.

2 Ενήλικα άτομα

Περίοδος ζευγαρώματος

Αρσενικά πουλιά

Τα αρσενικά είναι περισσότερο ευαίσθητα στη επίδραση των καιρικών συνθηκών όταν ξεκινούν ενεργά την διαδικασία της επίδειξης του ζευγαρώματος. Την περίοδο αυτή οι ανδρογενείς ορμόνες απελευθερώνονται στο αίμα και αδυνατίζουν το ανοσοποιητικό σύστημα κάνοντας τα αρσενικά πιο ευαίσθητα στις ασθένειες. Αδύναμα αρσενικά είναι λιγότερο ικανά να παραγάγουν τη απαραίτητη θερμότητα και φουσκώνουν σε μια προσπάθεια να απομονώσουν το σώμα τους από το κρύο. Παρατεταμένη προσπάθεια για διατήρηση της θερμοκρασίας του σώματός τους κατά τις κρύες νύχτες τα αδυνατίζει ακόμη περισσότερο. Ίσως αρχίσουν να τρωνε λιγότερο και σε λίγες μέρες μπορεί να αδυνατίσουν τόσο, που να μην μπορούν να φάνε με συνέπεια να πεθάνουν.

Θηλυκές

Οι θηλυκές κινδυνεύουν κατά την διάρκεια της προσπάθειας αναπαραγωγής και ωοτοκίας. Διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να αρρωστήσουν, όταν κάνουν τη δεύτερη γέννα τους καθώς συνεχίζουν να ταΐζουν τα νεαρά από την προηγούμενη γέννα. Το θηλυκό είναι περισσότερο ευαίσθητο στην περίοδο, μετά την επιλογή της φωλιάς και το ζευγάρωμα με τον αρσενικό. Θα πρέπει να ξοδέψει τεράστιες ποσότητες ενέργειας για την παραγωγή των αυγών. Οι υψηλές θερμοκρασίες που υπάρχουν στο φυσικό της περιβάλλον την προστατεύουν, παρέχοντας τα επίπεδα της απαιτούμενης ενέργειάς. Ωστόσο σε μια υπαίθρια κλούβα η χαμηλή θερμοκρασία και η υγρασία μπορεί να εξαντλήσει αυτά τα ενεργειακά αποθέματα και να δημιουργήσει προβλήματα στη γέννα των αυγών και ασθένειες.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

  • Marshall, R., Lewis, M., Tristram, R., Martin, T., 2005. A Guide to Gouldian Finches and their mutations. ABK Publications. New South Wales, Australia.
  • Sammut, J. and Marshall, R., 1991. Aguide to Gouldian Finches, Their management, Care and Breeding. Australian Birdkeeper, ABK Publications. New South Wales, Australia.
  • Stewart E., and Fidler M., 2005. The Gouldian Finch. INDRUSS Productions. Queensland, Australia.
  • Vriends, M., 1991. Gouldian Finches. Barron’s Educational Series, Inc. Hauppauge. N.Y., U.S.A.

.

http://www.ladygouldianfinch.com/index.php