Carpodacus Mexicanus


CARPODACUS MEXICANUS

carpodacus_mexicanus_-madison_wisconsin_usa-8

– House Finch

. Famίly: Fringillidae

. Genus Carpodacus

. Species: Carpodacus Mexicanus

Γεωγραφική κατανομή

Ο Carpodacus Mexicanus έχει κατανομή από το Όρεγκον, έως την βόρεια Καλιφορνία, στο Νέο Μεξικό και το Μεξικό, ανατολικά της Νεμπράσκας, και στο Κάνσας του Τέξας .

Εισάχθηκε το1975 με επιτυχία εις την βορειοανατολική πλευρά των ΗΠΑ και τώρα κατοικεί έως την ΝΥ ,στο Michigan και τον Καναδά, ως τον μακρινό νότο και την κεντρική Γεωργία.

Μετά από την εισαγωγή εις την βορειοανατολική πλευρά των ΗΠΑ, αυτό το πτηνό έχει γίνει σταθερός επισκέπτης στις περιοχές που τα μεταναστευτικά πτηνά περνούν τους χειμώνες τους εκεί.

Φυσικά χαρακτηριστικά

Ο Carpodacus Mexicanus είναι περίπου 14 εκατ. στο μήκος, με 8,4 εκατ. μακριά φτερά και με 6,6 εκατ. μακριά ουρά. Το θηλυκό είναι περίπου 1,3 εκατ. κοντύτερο. Το αρσενικό έχει ένα κόκκινο- ροζ λαιμό και ραχιαία βάση της ουράς, ιδίου χρώματος γραμμή επάνω από το μάτι, καφέ πλάτη που έχει ραβδώσεις, υπόλευκη κοιλία ,και καφέ ραβδωτά φτερά και ουρά (Pa1mer και Fowler 1975). Τα πλευρά και η κοιλία έχουν ραβδώσεις( Farrand,Jr1988). Ο τόνος του κόκκινου ποικίλει από το πορτοκαλοκίτρινο έως το φωτεινό κόκκινο .Ο χρωματισμός δημιουργείται από καροτεινοειδή χρωστικές που παίρνουν τα πουλιά από την τροφή τους (σπόρια ,λουλούδια ,και φρούτα )και αποτίθενται στο πτέρωμα τους κατά την περίοδο της πτερόρροιας.

Το θηλυκό έχει μια γκρίζο-ραβδωμένη καφετιά εμφάνιση (Palmer και Fowler1975).

Ο Carpodacus Mexicanus μπορεί να συγχυσθεί με τον Πορφυρό Carpodacus, (Carpodacus purpureus). Ο Carpodacus purpureus έχει ένα πιο κοκκινωπό χρώμα στα ανώτερα ραχιαία μέρη του και δεν έχει ραβδώσεις στην κοιλιά του ( Farrand,Jr.

1988). Ο Mexicanus Carpodacus καταναλώνει σε αφθονία

τους οφθαλμούς των φυτών και αρκετούς σπόρους, συμπεριλαμβανομένων εκείνων τoυ κάρδαμου, της πικραλίδας, του ηλιόσπορου, και του γκι, καθώς επίσης και φρούτα όπως τα κεράσια και τα μούρα που είναι σε μεγάλη εκτίμηση.

Επιπλέον, αντίθετα από άλλα είδη του ίδιου γένους , αυτό το πτηνό ψάχνει την τροφή του στο έδαφος.

ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗ

Η φωλιά αποτελείται από χλόη, τρίχες, και οποιεσδήποτε διαθέσιμες ίνες που διαμορφώνονται ως ρηχό φλιτζάνι. Η φωλιά κατασκευάζεται στα κλαδιά κάκτων, στις κοιλότητες δέντρων, σε τρύπες κτηρίων ,σε κλάδους δέντρων , στα κιβώτια πουλιών κ.α

Το θηλυκό γεννάει έως έξι γαλαζωπρασινωπά-άσπρα αυγά που είναι μαυρόστηκτα κοντά στο μεγάλο άκρο τους .Το βάρος των αυγών είναι περίπου 2,4 γρ.. Η επώαση γίνεται από το θηλυκό και διαρκεί περίπου 12 έως 17 ημέρες .Το θηλυκό πέραν από το ότι αναλαμβάνει την επώαση έχει και την αποκλειστική ευθύνη για την περιποίηση των μικρών τις πρώτες μέρες της ζωής τους. Μετά την τρίτη ημέρα της ζωής τους την φροντίδα των μικρών αναλαμβάνουν και οι δύο γονείς είτε ταΐζοντας είτε απομακρύνοντας τις κουτσουλιές από την φωλιά. Τα μικρά αφήνουν τη φωλιά στις 19 περίπου ημέρες ,ενώ τα αρσενικά συνεχίζουν να τα ταΐζουν για περίπου 10 ημέρες ακόμα ,ενώ τα θηλυκά ετοιμάζουν καινούργια φωλιά για την επόμενη γέννα.

Στα βορειοανατολικά μέρη, αυτό το πουλί μπορεί να αναπαραχθεί δύο φορές κατά τη διάρκεια της εποχής αναπαραγωγής του, η οποία αρχίζει στο πιο πρόωρο μέρος της άνοιξης(αρχίζει τον Μάρτιο έως τον Αύγουστο).. Είναι από τα λίγα αγριοπούλια που αναπαράγονται με επιτυχία σε κατάσταση εγκλωβισμού, χωρίς προβλήματα στην διατροφή τους αλλά και στο μεγάλωμα των νεοσσών. Θεωρείται ένα από τα καλά υποκείμενα για υβριδισμούς με άλλα αγριοπούλια είτε είναι Ευρωπαϊκά ή Εξωτικά είδη. Ο Carpodacus Mexicanus αναφέρεται συχνά σαν ένα φωτοπεριοδικό είδος, που σημαίνει ότι η αύξηση του φωτός κατά την διάρκεια της ημέρας ,είναι το έναυσμα για την αναπαραγωγή. Αυτό διεγείρει τις αισθήσεις για την αναπαραγωγή όταν το πουλί θεωρεί ότι έχει αρχίσει η αύξηση του μήκους της μέρας. Μόλις τα πουλιά βρεθούν σε μια ελάχιστη αύξηση των ωρών του φωτός (για περίπου 12 ώρες), αρχίζουν να γίνονται ενεργά τα αναπαραγωγικά τους συστήματα .Η άνοδος του επιπέδου της γοναδοτροπίνης και η απελευθέρωση της ορμόνης (GnRH), μιας σπουδαίας αναπαραγωγικής ορμόνης όμοιας με την GnRH που βρίσκεται στα θηλαστικά, από τον υποθάλαμο της περιοχής του εγκεφάλου δημιουργεί τις προϋποθέσεις για το ξεκίνημα της αναπαραγωγής . Μετά από περίπου 6 εβδομάδες, αν και το μήκος της ημέρας μπορεί να έχει επιμηκυνθεί πολύ, τα πουλιά βρίσκονται σε μια απότομη αύξηση της αναπαραγωγικής εποχής. Τα πουλιά μετά πρέπει να έχουν μια προσαρμογή σε μια πιο σύντομη ημέρα (λιγότερο από 12 ώρες), προτού ξαναρχίσουν την έκθεσή τους σε μεγαλύτερης διάρκειας ημέρας .

Η εξέλιξη , αυτή της φωτοπεριοδικής διαδικασίας δεν γίνεται εύκολα κατανοητή. Αυτό βασίζεται σε μόρια προ-γοναδοτροπίνης ,ένας πρόδρομο μορίων γοναδοτροπίνης, που η παρουσία τους μπορεί να δείξει την παραγωγή γοναδοτροπίνης .Ο στόχος είναι να γίνει κατανοητός αυτός ο περίπλοκος μηχανισμός για την αναπαραγωγή. Βέβαια η διακοπή της παραγωγής γοναδοτροπίνης σημαίνει και το τέλος της αναπαραγωγικής διαδικασίας. Επιπλέον, με τον έλεγχο των διατομών του εγκεφάλου, η θέση και η πυκνότητα της προ-γοναδοτροπίνης καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους μπορεί να είναι καθοριστική για τις συνθήκες που παράγεται η γοναδοτροπίνη..

Η προ-γοναδοτροπίνη βρέθηκε στον υποθάλαμο του εγκεφάλου των Carpodacus Mexicanus,αναπτύσσεται την άνοιξη, και οφείλεται στην αρχή της επιμήκυνσης της ημέρας.

Ο άξονας του υποθαλάμου του βλεννογόνου Gonadal (HPG) είναι συχνός σε όλα τα σπονδυλωτά και είναι ο αρχικός τρόπος για την ρύθμιση του αναπαραγωγικού συστήματος. Η προ- γοναδοτροπίνη , που είναι τρανς-αντίγραφο mRNA,παράγεται στο κύτταρο του υποθαλάμου. Αυτό το μόριο διασπάται από τα ένζυμα, που παράγουν κατά συνέπεια γοναδοτροπίνη και απελευθερώνουν την ορμόνη (GnRH). Η γοναδοτροπίνη , (GnRH )έπειτα ταξιδεύει στον βλεννογόνο αδένα όπου προκαλεί την απελευθέρωση άλλων αναπαραγωγικών ορμονών, δηλαδή των LH και FSH. Αυτές οι ορμόνες ταξιδεύουν μέσω της κυκλοφορίας του αίματος και υποκινούν τα γονίδια , αναγκάζοντας τα να παραγάγουν τους γαμέτες και άλλες αναπαραγωγικές ορμόνες.

 

ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ

Τα καλέσματα, αποτελούνται από ήχους όπως “το kweat” ή “weet” και εκφράζονται ως φιλικά καλέσματα σαν ένας τρόπος να διατηρήσουν την επαφή μεταξύ τους .Το κελάηδισμα περιγράφεται σαν εκστασιακό πλέξιμο τιτιβισμάτων (σαν ένα κελάρυσμα ποταμιού) αλλά δεν είναι τόσο πλούσιο όπως του Purple finch.

Το μεγαλύτερο μέρος του τραγουδιού από τα αρσενικά γίνεται κατά τη διάρκεια των πρώτων-πρώτων ωρών μετά από την ανατολή και των τελευταίων ωρών μετά από το ηλιοβασίλεμα. Τα αρσενικά τραγουδούν περισσότερο όταν η φωλιά χτίζεται για να φρουρήσει το θηλυκό. Θα τραγουδήσουν επίσης κατά τη διάρκεια της σίτισης ερωτοτροπίας, της επώασης των αυγών, και όταν θα ταΐζουν τους νεοσσούς. Τα θηλυκά θα τραγουδήσουν κατά τη διάρκεια της ερωτοτροπίας και όλη την εποχή του ζευγαρώματος..

Η σίτιση κατά την διάρκεια της ερωτοτροπίας εμφανίζεται όταν το ένα πουλί ραμφίζει ήπια το ράμφος του άλλου, και τα αρσενικά ενεργούν με την αίσθηση της προστασίας του θηλυκού για τη εξεύρεση τροφής. Κατόπιν τα θηλυκά υιοθετούν μια ικετευτική στάση. Στη συνέχεια, το αρσενικό ταΐζει πραγματικά το θηλυκό ,συνήθως αρκετές εβδομάδες πριν το ζευγάρωμα.

Το αρσενικό κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου ,συμμετάσχει σε μια επίδειξη ερωτοτροπίας γνωστή ως “πτήση πεταλούδας” όπου ανέρχεται σε ύψος 20-30 μ, και κατόπιν γλιστρά αργά σε μια κούρνια με ένα συνεχές δυνατό τραγούδι. Αυτό εμφανίζεται συνήθως πρόωρα την εποχή της αναπαραγωγής .

Η επιθετικότερη συμπεριφορά μεταξύ των αρσενικών εμφανίζεται όταν φρουρούν τις συντρόφους τους. Ο αρσενικός χαμηλώνει την πλάτη του και γέρνει το κεφάλι του για να επιδείξει την κυριαρχία του. Μερικές φορές, τα αρσενικά μπορούν να επιτεθούν το ένα στο άλλο, κατά την πτήση ενώ ήχοι όπως “chit-chit-chit” ακούγονται, και συγχρόνως κτυπιούνται ,τσιμπούν που γρατσουνίζουν το ένα το άλλο .

Ο σχηματισμός ζευγαριού αρχίζει το χειμώνα, για να καταλήξουν στους μονογαμικούς δεσμούς που καθιερώνονται αμέσως πριν από την εποχή της αναπαραγωγής Τα θηλυκά είναι πιθανό να επιλέξουν έναν σύντροφο που έχει το περισσότερο χρωματισμένο φτέρωμα παρά το κυρίαρχο αρσενικό. Το χρώμα του φτερώματος συσχετίζεται άμεσα με την εισαγωγή στην τροφή τροφών πλουσίων σε καροτίνη.

ΒΙΟΤΟΠΟΣ

Στην ανατολική πλευρά των ΗΠΑ, είναι εύκολο να προσαρμοστεί σε αστικό και προαστιακό περιβάλλον. Στην πραγματικότητα, είναι σχεδόν αποκλειστικά περιοχές όπου τα κτήρια και οι χορτοτάπητες είναι παρόντες. Είναι επίσης προσαρμοσμένος στην ανοικτή έρημο και στα λιβάδια των ερήμων, την πιο φιλική δρύινη σαβάνα, και στις περιοχές της Δύσης όπου υπάρχουν μεγάλα πευκοδάση .

ΜΕΤΑΛΛΑΞΕΙΣ

Ο ι Μεταλλάξεις που έχουν μέχρι στιγμής αναφερθεί για τον Carpodacus Mexicanus ( στην αναπαραγωγή σε κατάσταση εγκλωβισμού) είναι : 1) FEO 2)OPAL 3) DILUITE 4)WHITE WITH RED EYE 5) TOBRA 6) TOPAZIO

 

Παύλος Διγαλάκης